sungpam

“นั่นไง.. ประตูแห่งอิสระที่นายต้องการ อยากออกก็ออกไปซะ.. ถ้านายออกได้..”มือใหญ่ดันร่างของฮยอกแจหันหน้าเข้าติดประตูแน่น มือที่ถือเศษแจกันค่อยๆกรีดเนื้อผ้ากางเกง.. แม้จะเป็นแค่เศษกระเบื้องแตก แต่มันก็ให้ความคมได้อย่างน่าประหลาด.. แม้จะไม่คมเท่ามีดเล่มใดๆ..

ฮยอกแจได้ยินถึงเสียงแตกของเนื้อผ้าก็รีบหันใบหน้ากลับมาดู เมื่อเห็นการกระทำของคนด้านหลังก็ตกใจก่อนที่จะพยายามเลื่อนตัวติดกับบานประตูมากขึ้น

“รู้นะ.. ว่าถ้าพยายามจะขยับ มันจะเป็นยังไง..”ร่างบางสะดุ้งเฮือก.. เศษกระเบื้องกำลังกรีดกางเกงที่แนบเนื้อของเค้า.. ถ้าขยับเท่ากับว่าขยับร่างกายเข้าหาคมมันนั่นเอง.. ตอนนี้ฮยอกแจไม่สามารถทำอะไรได้เลย.. หยาดเหงื่อไหลลงมากขึ้นเรื่อยๆ.. ตัวของเขาถูกดันซะติดบานประตู.. มันจะมีทางที่เขาหนีได้ซะที่ไหนกัน!?

ผ้ายีนส์เก่าๆรวมถึงชั้นในค่อยๆแหวกออกมาให้เห็นผิวเนื้อขาวๆภายใน ร่างสูงกรีดปลายกระเบื้องลงตามแนวระเข็บผ้าเผยให้เห็นเนื้อนิ่มสองก้อนเบียดกันอยู่อย่างเกร็งๆ.. แล้วกรีดผ่านไปยังด้านหน้าถึงส่วนสำคัญออกที่จะเลื่อนคมออก และเริ่มกรีดเนื้อผ้าส่วนขาด้านข้างทำให้ปลายกางเกงด้านบนร่นลง ร่างบางที่ลำตัวแนบกับบานประตูสั่นเทิ้มอย่างหวาดกลัว.. ปลายคมที่กรีดเข้าไปในเนื้อผ้านั้นลึกเกินจนโดนขาอ่อนที่อยู่ภายใน

“โอ๊ย.. !  มันโดนฉัน..”ร่างบางร้องประท้วงออกมาแต่ร่างสูงทำเป็นไม่ได้ยินกดปลายเศษแจกันลึกลงไปอีกก่อนที่จะลากมันลงมาพร้อมเลือดสีสดไหลอาบตามมา ฟันขาวขบริมฝีปากด้านล่างอย่างสะกดกั้นความเจ็บปวด.. อดทนไว้ฮยอกแจ..

.ในที่สุดท่อนล่างก็ไร้สิ่งปกปิดใดๆ ขาเรียวทั้งสองยืนเกร็งอย่างระแวงบุคคลที่อยู่ทางด้านหลัง.. เกิดจะทำอะไรขึ้นมาเขาไม่มีสิทธิรู้เลยจนกว่าจะได้เจอกับมัน..

ฟึ่บ..

เสียงรูดเข็มขัดดังขึ้น คิดได้ว่าคนข้างหลังเขากำลังถอดเข็มขัดอยู่ เข็มขัดหนังถูกนำมาโอบล้อมลำคอขาวนั้นไว้ก่อนที่จะสอดปลายเข้าช่องของมัน

“แกจะทำอะไรนะ!!!!”ฮยอกแจร้องขึ้นมาอย่างตกใจ.. ก็ไอ้บ้านี่มันทำท่าจะรัดคอฆ่าเขาอะไรอย่างนั้น..

“ถ้ายังไม่หยุดพูดอีกชั้นจะใช้เข็มขัดเส้นนี้รัดคอนาย”คนโวยวายนิ่งเงียบ... ทำไมวันนี้มันถึงดูน่ากลัวผิดปกติอย่างนี้... แต่คนอย่างลีฮยอกแจไม่กลัวหรอก!

“จะฆ่าฉันเหรอ? เหอะ! ฆ่าซะเลยสิ!! ความแค้นของแกมันก็จะไม่มีวันหมดไปตลอดกาล!”ร่างบางกล่าวอย่างหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของตน แต่กลับไม่เข้าหูอีกคนเลย ข้อเล็กทั้งสองถูกมัดต่ออีกที.. ตอนนี้มือเขากำลังถูกมัดอยู่กับคอ! เหลือความยาวอันน้อยนิดของเส้นเข็มขัดระหว่างคอและข้อมือ..

“แกทำอะไรกับตัวฉัน! แค่ก! อึ๊กก..” ร่างบางพยายามยื้อข้อมือออกมาแต่มันกลับเป็นการทำให้เข็มขัดที่รัดคอแน่นขึ้น..  มือเล็กรีบดึงมันออกทันทีก่อนที่มันจะรัดคอของเขา..

“นายก็น่าจะรู้นี่ ว่าการขยับแขนของนายมีจำกัด..”พูดจบ ฮันคยองก็เดินไปเพื่อเอาอะไรบางอย่าง ได้โอกาสฮยอกแจรีบคว้าลูกบิดประตูก่อนที่จะบิดมันไปมา... ไม่จริง..

“ฉันล็อกจากข้างนอกแล้ว ถ้าอยากได้มีวิธีเดียวก็คือต้องฆ่าฉันให้ตายแล้วชิงมันออกไปจากกระเป๋าเสื้อฉัน”ร่างสูงพูดอย่างไม่รีบร้อนขณะที่หยิบกระปุกขนาดกระทัดรัดอันหนึ่งมาหาร่างบางแล้วเปิดฝากระปุกพบเจลอะไรบางอย่างที่ดูไม่น่าไว้ใจเอาซะเลย..

“แก.. หยุดเดี๋ยวนี้นะเว้ย!!!”เหมือนจะเข้าใจความหมายของมันดี ฮยอกแจหมุนตัวหันหน้าเข้าหาฮันคยองแทน ฮันคยองใช้มืออีกข้างจับข้อมือทั้งสองไว้ก่อนที่จะพลิกมันให้ร่างบางหมุนตามและหันหน้าเข้าบานประตู ฮยอกแจต้องคอยเชิดใบหน้าและเขย่งเท้าอยู่ตลอดเวลา.. เพราะเข็มขัดบ้านี่มันจะรัดคอเขาเอา..

ฮันคยองควักเนื้อเจลเหลวๆนั้นขึ้นก่อนที่จะสอดนิ้วทั้งสองเข้าช่องทางด้านหลังของฮยอกแจอย่างรุนแรง

“โอ๊ยยย!!!!! เจ็บบ!!! เอามันออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!!”ร่างบางดิ้นเร่า แต่ยิ่งขยับมากเท่าไรสิ่งที่อยู่ด้านหลังก็กดทับเข้ามามากขึ้นเท่านั้น นิ้วทั้งสองควานไปทั่วช่องคับแคบราวกับหาอะไรบางอย่าง ความรู้สึกที่ไม่สมควรจะเกิดดันเกิดกับร่างบางคนนี้ซะแล้ว..

“อึ๊กก....”ฮยอกแจกัดริมฝีปากล่าวแน่นอย่างอดทนอดกลั้น.. จะไม่ยอมให้คนข้างหลังคนรู้เด็ดขาด.. มันเป็นตามที่เขาคิดจริงๆ.. เจลนั่นมันสารกระตุ้นชัดๆ!  นิ้วเรียวควานหาไปเรื่อยๆจนพบจุดกระสันที่สร้างความเสียวซ่านให้ร่างบางจนอดเผลอร้องออกมาเสียงหวานไม่ได้..

“อ๊าาา.. !!!! ต.. ตรงนั้น.. เอามันออกไป!!”ร่างบางร้องลั่นปลายเล็บขีดข่วนบานประตูอย่างทรมาน.. ถ้าขืนปล่อยไว้ความต้องการในร่างกายของเขาต้องเพิ่มขึ้นเรื่อยๆแน่.. ร่างสูงยิ้มร้ายก่อนที่จะใช้ปลายสิ้นเลียตามแนวกระดูกสันหลังของร่างบางในขณะที่นิ้วกระแทกกระทั้นเข้าไปราวกับหาที่สิ้นสุดไม่ได้

“อ๊ะ! อ๊าา!! อ๊า!”ฮยอกแจร้องครางเสียงหวาน.. ทั้งๆที่ในใจเขาไม่ต้องการมันแต่กายกลับโหยหา.. เสียท่าแล้วสิเรา

นิ้วเรียวของฮันคยองทำหน้าที่มันได้อย่างดี กดย้ำจุดกระสันนั้นชักนิ้วเข้าออกจนร่างบางแทบทรุด.. ส่วนอ่อนไหวข้างหน้าก็เริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ไม่ทันไรฮันคยองก็ชักนิ้วเรียวของตัวเองออกพร้อมปล่อยมือจากฮยอกแจ ร่างบางเมื่อถูกปล่อยแล้วก็ทรุดฮวบลงอย่างหมดแรงทันที

“อยู่ๆก็คิดจะพัก สบายได้มั้ง?”ฮันคยองใช้มือที่เปื้อนเจลเหนียวจิกก้อนผมนุ่มนั้นก่อนที่จะเดินลากร่างบางมาที่เตียง ฮยอกแจได้แค่คลานต่ำตามไปอย่างยากลำบาก.. ไอ้คนชอบใช้แต่กำลัง!

กริ๊กก..

ฮันคยองนั่งลงบนเตียงก่อนที่หยิบปืนกระบอกหนึ่งขึ้นมาแล้วเล็งไปที่หัวคนตรงหน้า ฮยอกแจมองหัวปืนสลับของคนถืออย่างไม่เข้าใจ.. ทั้งที่เป็นอย่างนั้นแต่ร่างกายเขามันช่างโหยหา.. ไม่ใช่แค่เพียงทางด้านหน้า แต่ช่องด้านหลังของเขามันกำลังเรียกร้อง..

“ทำมันให้ฉัน..”ฮยอกแจรู้ความหมายนั้นดี.. ว่ามันหมายถึงอะไร.. ดวงตากลมสีนิลเหลือบมองสิ่งสำคัญตรงหว่างขาของคนตรงหน้า.. มันดูไร้ปฎิกิริยาใดๆ มองอย่างชั่งใจ ไม่ทันได้คิดปากกระบอกปืนก็ขยี้หัวเขาเข้ามาราวกับบังคับ ลีฮยอกแจ.. นายยังตายไม่ได้.. จนกว่าจะได้ฆ่าคนตรงหน้าตายคามือเสียก่อน!!

มือที่ถูกมัดอยู่ขยับไม่ถนัดเอาซะเลย.. ร่างบางจึงเปลี่ยนใจยื่นใบหน้าเข้าไปก่อนที่จะใช้ฟันขาวของตัวเองงับซิบกางเกงของคนตรงหน้าแล้วค่อยๆรูดลงอย่างยากลำบาก ผิวขาวเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆเพราะความต้องการที่อยู่ในร่างกายตัวเอง เมื่อสำเร็จแล้วก็คาบขอบชั้นในของร่างสูงลงมาจนพบส่วนสำคัญของคนตรงหน้า.. กระบอกปืนกดหัวเขาเข้ามาราวกับสั่งให้ ‘ทำมันเร็วๆ’ ..

ในเมื่อปฎิเสธคนตรงหน้าไม่ได้.. ปฎิเสธความต้องการของตัวเองไม่ได้.. ในที่สุดแท่งกล้ามเนื้อของคนตรงหน้าเข้าแล้วไปอยู่ในโพรงปากอุ่นชื้นจนได้.. ขนาดของมันใหญ่จนคับริมฝีปากเล็กๆ.. ร่างบางค่อยๆถอนปากออกมาก่อนที่จะลากลิ้นเลียส่วนนั้นตั้งแต่ปลายจรดโคนราวกับมันเป็นไอศครีมแท่งหวาน ลิ้นร้อนหยอกล้อกับส่วนปลายแท่งนั้นด้วยการดูดดุนมันเบาๆ ปลุกเร้าอารมณ์ของร่างสูงได้ไม่ยากนะ..

“..อา นายรู้ใช่ไหม? ถ้ากัดมันจะเป็นยังไง..”ไม่เพียงแค่ขู่ ปากกระบอกปืนยังกดทับย้ำคำพูดนั้น.. “อมมันเข้าไป..”

ไม่พูดปากเปล่ามืออีกปากกดหัวทุยๆนั้นเข้ามา ปากเล็กอ้ากว้างอย่างเต็มที่รับสิ่งแปลกปลอมเข้ามา ใบหน้าน่ารักดูทรมาน.. อึดอัด.. แต่ปลุกอารมณ์ร่างสูงได้เป็นอย่างดี.. ส่วนนั้นภายในช่องปากที่แสนคับแคบเริ่มขยายกว้างขึ้น ฮยอกแจใช้ริมฝีปากของตัวเองรูดไปตามความยาวของแก่นกายร่างสูง เพราะมันมีขนาดใหญ่เกินปากของฮยอกแจ ฟันขาวจึงเผลอขบมัน..

“ซึ้ดด... นายกัดมัน..”

ฮันคยองครางเสียงต่ำ.. แม้จะรู้ว่าฟันของร่างบางเผลอไปโดนก็ตาม เท้าเรียวยาวเริ่มยกขึ้นให้หลังเท้าไล้ในทั่วร่างบาง ทำเอาเจ้าของร่างสะดุดเล็กน้อย.. แต่ก็ทำมันต่อ นิ้วเท้าของฮันคยองลากผ่านแผ่นอกบางต่ำไปจนถึงร่องสะดือก่อนที่จะไล้ขึ้นมาใหม่แล้วใช้นิ้วเท้าสะกิดยอดอกของฮยอกแจ ก่อนที่นิ้วเท้าหนีบเม็ดสีชมพูนั้นแล้วขยี้จนส่วนนั้นแข็งเป็นไต..

“..อืม... อือ..”ร่างบางครางในลำคอในขณะที่น้ำลายเหนียวๆไหลออกจากขอบปากเขาลงมาจากแนวคาง พร้อมน้ำเมือกสีขาวขุ่นที่ค่อยๆไหลเยิ้มตามลงมาด้วย.. นิ้วเท้าของฮันคยองเปลี่ยนของเล่นไปเล่นส่วนต่ำลงกว่านี้.. ปลายเท้าของเขาคลอเคลียของส่วนอ่อนไหวของฮยอกแจที่แข็งขืน ร่างบางสะดุ้งน้อยๆเมื่อนิ้วของคนตรงหน้าใช้หลังเท้าถูของส่วนนั้นของเขาเล่น ..

น้ำสีขาวขุ่นราวกับนมก็ไม่ปาน ค่อยๆล้นปริ่มจากริมฝีปากสีแดงสดเยิ้มลงมาจนตกแหมะลงบนพื้น มือหนาดันหน้าผากของฮยอกแจออกไปอย่างแรงจนร่างบางแทบหงายหลัง

“ก.. แก.. คิดอะไรทำ.. อะไรกันแน่..”ใบหน้าน่ารักกำลังบิดเบี้ยวไปด้วยความทรมาน ฮยอกแจค่อยๆดันตัวเองขึ้นจากพื้นช้าๆอยู่ในท่าคลาน ร่างบางเผลอแอ่นบั้นท้ายราวกับกำลังเชิญชวนไปอย่างไม่รู้ตัว ฮันคยองมองร่างนั้นเต็มไปด้วยความต้องการ.. ร่างกายของคนตรงหน้าดูเชิญชวนขนาดนั้น.. น่าจับมาขยี้ซะให้เข็ด..

“นายทำมันเลอะพื้นห้องนอนฉัน.. ทำความสะอาดซะ”ร่างสูงเอ่ยอย่างใจเย็น.. ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้นเขาก็รู้ความต้องการของตัวเองดี.. เหงื่อเริ่มซึมตามไรผม ลิ้นเรียวเลียเก็บริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเอง.. “ถ้าไม่ทำฉันจะไม่ต่อ..”

ฮยอกแจมองร่างตรงหน้าอย่างเคียดแค้น... เขาต้องยอมลดตัวให้คนตรงหน้าเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาจนถึงเมื่อไหร่.. แต่ที่อยากจะฆ่าจริงๆ.. คือตัวเขา.. ที่ชอบปล่อยใจปล่อยกายไปซะทุกครั้ง.. เพราะไอ้เจลบ้านั่นทำให้เขาราวกับไม่ใช่ตัวของตัวเอง...

ร่างบางค่อยๆคลานมาอย่างยากลำบากก่อนที่จะก้มลงใช้เรียวลิ้นเก็บหยาดน้ำสีขาวขุ่นที่เขรอะพื้นอย่างจำใจ.. ร่างบางคลานโก่งด้านหลังขึ้นอย่างไม่รู้ตัว.. ทำเอาคนที่พยายามสงบสติเริ่มพังลงช้าๆ..

ไม่ทันเก็บหมด ร่างของฮยอกแจก็ลอยลิ่วตกลงบนเตียงขนาดใหญ่โดยไม่ทันได้รู้ตัว ดวงตากลมโตเบิกโพลงอย่างตกใจทั้งๆที่คราบน้ำของคนตรงหน้ายังติดริมฝีปาก ลิ้นร้อนของฮันคยองเข้าเลียคราบนั่นก่อนที่จะครอบครองริมฝีปากอิ่มนั้น.. ลิ้นร้อนสอดเข้าไปโหยหาความหวานอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ฮยอกแจได้แต่หลับตารับรสสัมผัสนั้นอย่างไม่ขัดขืน.. ตอนนี้เขาก็หยุดอารมณ์ตัวเองไว้ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน..

เสียงจ้าบจ้วงดังขึ้น ระหว่างริมฝีปากทั้งสองติดประสานกันแน่นแลกเปลี่ยนลิ้นกันไปมาตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน มือหยาบจับส่วนอ่อนไหวของคนข้างล่างก่อนที่จะรูดขึ้นลงจนสุดความยาวของมัน กระตุ้นอารมณ์เจ้าของร่างนั้นอย่างง่ายดาย.. สิ่งนั้นตื่นตัวตอบสนองมือของเขา..

“อืมม... ฮ้าา.. แฮ่ก.. แฮ่ก..  อ๊ะ.. อ๊าาา.!”

หลังจากที่แลกเปลี่ยนรสชาติผ่านริมฝีปาก ริมฝีปากหนาค่อยๆไล่ลงจากยังซอกคอขาวเนียนแล้วดูดเม้มมันจนเกิดรอยแดงไปทั่วบริเวณ ราวกับแสดงความเป็นเจ้าของของร่างบาง ฮันคยองลากลิ้นร้อนเข้าเลียยอดอกสีชมพูสวยนั้นก่อนที่จะขบเบาๆสร้างความเสียวซ่านให้เจ้าของร่าง แล้วใช้ริมฝีปากขยี้มันที่แข็งเป็นไตตอบรับสัมผัสนั้น มือใหญ่ที่กอบกุมส่วนนั้นเมื่อรู้ว่ามันจะเริ่มปลดปล่อยสิ่งที่คั่งค้างอยู่ภายในออกมาก็ใช้นิ้วโป้งปิดส่วนปลายของมัน

“อ๊าาา~!!  ป.. ปล่อย..!”ฮยอกแจพูดอย่างทรมาน ใบหน้าน่ารักแดงก่ำ เหงื่อชื้นซึม ตาหวานปรือลง ร่างบางไม่สามารถกักเก็บอารมณ์ของตัวเองต่อไปไหว แต่ร่างสูงกลับไม่ทำตาม แล้วพลิกตัวร่างบางคว่ำลงก่อนที่จะสอดแทรกแก่นกายของตัวเองเข้าไปในช่องคับแคบนั่น..โดยไม่มีการขยายช่องนั้นแต่อย่างใด

“อ๊ะ!!..เจ็บ... อ๊าาา !! “ ร่างบางครวญครางของทรมาน.. แม้จะเจ็บแต่ภายในความเจ็บแต่เต็มไปด้วยความสุขสม.. ทั้งเจ็บ พอใจ และทรมานในเวลาเดียวกัน

ฮันคยองขยับเข้าช่องทางนั้นอย่างรุนแรง.. มันตอดรัดส่วนนั้นของเขาจนอึดอัดไปหมด.. ไม่เขาไม่สนใจมัน และกระแทกกายเข้าไปอย่างรุนแรงจนช่องทางด้านหลังฉีกขาด.. เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากปากแผลจนถึงง่ามขา.. แต่ไม่มีใครสนใจมันเลย.. ทั้งคู่กำลังตกอยู่ในห้วงแห่งกามอารมณ์

“อึ๊กก...!!  อ๊ะ..!!  อ๊าา!”มือทั้งสองจิกเข็มขัดหนังนั้นอย่างทรมาน.. แต่ก็แอ่นตัวรับการกระแทกจากคนข้างหลังที่กระทำอย่างรุนแรง..

“อืม.. อย่าเกร็ง..”ร่างสูงเค้นคลึงบั้นท้ายกลมกลึงของฮยอกแจเพื่อให้ร่างบางลดความเกร็งลง.. ฮยอกแจเริ่มปรับตัวรับสิ่งแปลกปลอมที่เข้ามาได้มากขึ้น.. ฮันคยองก็กระแทกเข้ามาเรื่อยๆ

“อ๊าา~! แฮ่ก.. ปล่อย.. ปล่อยมือที..”ฮยอกแจอ้อนวอนเสียงหวานอย่างทรมาน.. ฮันคยองเห็นดังนั้นจึงปล่อยมือออกจากส่วนนั้นของฮยอกแจ น้ำกามสีขาวขุ่นไหลออกมาอย่างรวดเร็ว ร่างบางร้องครางแล้วสุขสม.. แต่มันยังไม่จบสำหรับฮันคยอง..

“นายคิดว่านายจะได้ไปสบายคนเดียวรึไง?”จบคำ ก็กระแทกแก่นกายของตัวเองเข้าไปเรื่อยๆ ฮยอกแจร้องเสียงหลงอย่างตกใจ ยิ่งเมื่อส่วนนั้นของฮันกยองกระแทกเข้าโดนจุดกระสันที่อยู่ภายในช่องคับแคบนั้น.. อารมณ์ที่คิดว่ามันจะหมดไปแล้วเริ่มกลับมาอีกครั้ง..

“อ๊ะ!!.. แฮ่ก.. แฮ่ก.. หยุดสักที.. อ๊าา!!!”ฮยอกแจพยายามพาร่างตัวเองหนีออกจากร่างสูงที่อยู่ติดกับด้านหลังของเขาไม่ทันไรมือใหญ่โอบรัดตัวเขาไว้แล้วกระแทกกายเข้ามาเรื่อยๆ.. ไร้ทางหนี..

“ถ้าคิดจะหนีฉัน.. มันต้องเจอแบบนี้..”จบคำพูดมือแกร่งเกร็งเล็บตัวเองก่อนที่จะกรีดอกบางยาวเป็นทาง.. แม้ไม่คมแต่มันก็สร้างความแสบได้ไม่น้อย ร่างสูงกระแทกกายเข้าไปจนสุดทางก่อนที่จะปล่อยน้ำสีขาวขุ่นภายในร่างนั้น

“อ๊าาาาา~!!!”ร่างบางหวีดร้องเสียงสูง ทั้งเจ็บ.. ทั้งเสียวซ่าน.. ก่อนที่ตนจะปล่อยน้ำกามออกมาหลังจากที่ร่างสูงปล่อยออกมาแล้วด้วยอารมณ์ที่ถูกสร้างเพียงแค่ช่วงเวลาครู่เดียว..

ฮันคยองถอนกายออกมาก่อนที่จะแต่งตัวเองในเรียบร้อย แล้วเหลือบมองร่างบางที่แทบจะหมดสภาพ ฮยอกแจทรุดตัวกับเตียงทันทีก่อนที่จะสลบไป ฮันคยองได้แต่มองร่างนั้นนิ่ง... น่าสมเพช.. ลีฮยอกแจ.. โง่เง่านัก ข้าวปลาเอามาให้แล้วก็ไม่ยอมกิน..

ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งข้างร่างกายที่ไร้สติของฮยอกแจก่อนที่จะพิจารณาใบหน้านั้น... ทั้งที่ฉันทำนายตั้งขนาดนี้.. ทั้งๆที่นายแปดเปื้อนมลทินตั้งขนาดนี้แท้ๆ.. คิดพลางกำหมัดแน่นอย่างเคียดแค้น..